عمومی

«دلار» برای اینهـا؟ – مجله تفریحی زیباروز

سرخپوشان در حال حاضر دو تاجیک به نام های وحدت حنان اف و منوچهر صفروف را در اختیار دارند و البته شیرزد تمیروف ازبکستانی در این تیم بازی می کند. هیچ یک از این سه بازیکن به گونه ای عمل نکردند که هواداران را متقاعد کند یا این تصور را ایجاد کند که نمونه مشابهی در کشور وجود ندارد. این سوال پیش می آید که آیا در این شرایط مالی و با این همه بدهی، باید «دلار» صرف جذب چنین افرادی شود؟

به گزارش مجله تفریحی زیباروز، این روزنامه دنیای اقتصاد در همه جای دنیا، خرج کردن پول برای به خدمت گرفتن یک بازیکن خارجی تنها از یک جهت قابل توجیه است. اینکه مهره جذب شده بالاتر از سطح بازیکنان کشور است و با قیمت مناسب قابل استفاده است. گاهی اوقات یک بازیکن خارجی کیفیتی دارد که در کشور یافت نمی شود. گاهی اوقات یک فوتبالیست خارجی می تواند جذب قیمتی شود که یک بازیکن داخلی حاضر به کار با آن نیست. در این شرایط رفتن به بازار خارجی طبیعی است اما آیا بازیکنان خارجی که در این فصل برای پرسپولیس بازی می کنند از این ویژگی ها برخوردار هستند؟ سرخپوشان در حال حاضر دو تاجیک به نام های وحدت حنان اف و منوچهر صفروف را در اختیار دارند و البته شیرزد تمیروف ازبکستانی در این تیم بازی می کند. هیچ یک از این سه بازیکن به گونه ای عمل نکردند که هواداران را متقاعد کند یا این تصور را ایجاد کند که نمونه مشابهی در کشور وجود ندارد. این سوال پیش می آید که آیا در این شرایط مالی و با این همه بدهی، باید «دلار» صرف جذب چنین افرادی شود؟

یکی بخر، دوتا بگیر!

از ابتدا ابهامات جدی در مورد دو بازیکن تاجیک پرسپولیس وجود داشت. چطور شد که کادر فنی پرسپولیس به طور اتفاقی دو بازیکن یک تیم تاجیکستانی را دوست داشت و هر دو را با هم خرید؟ ممکن است بازیکنی از هر تیمی در سراسر جهان را دوست داشته باشید و سعی کنید او را انتقال دهید، اما جذب دو بازیکن به طور همزمان کمی ترسناک است و فرمول قدیمی “یک بخر، دو بخر” را تداعی می کند. اغلب وقتی چنین خریدهایی انجام می شود، عملاً حداکثر یک تا دو بازیکن وجود دارد، اما مدیر برنامه آن، فرآیند انتقال را با خرید همزمان دو بازیکن شرط می کند. همچنین بسیار نادر است که چنین نقل و انتقالاتی موفقیت آمیز باشد. نمونه های تاریخی زیادی در تخت جمشید داریم. در دوران برانکو دو بازیکن اوکراینی به نام های پلیانسکی و پریموف به خدمت گرفته شدند که هیچ کدام به درد نخوردند و کلی حاشیه ایجاد شد. اوایل دهه 80 در تمرین علی پروین دو بازیکن پانامایی با هم به پرسپولیس آمدند اما آنها هم بی فایده بودند. همچنین در دوره اول مدیریت محمدحسن انصاری فرد در پرسپولیس، دو بازیکن سوری به نام‌های زیاد شبو و طارق جابان با پیراهن قرمز پوشان بودند که باز هم فایده‌ای نداشت. به نظر می رسد این اتفاق برای دو بازیکن تاجیک این تیم افتاده است. منوچهر صفروف خیلی زود نشان داد که تفاوت چندانی با مدافعان راست معمولی لیگ برتر ندارد. شکاف های بزرگ اتحاد مقابل نفت و آلومینیوم آبادان شاید در دو لیوان سرنوشت پرسپولیس را تغییر داد.

مگر ما در ایران تامیر نداریم؟

شیرزد تمیرف پنج بازی است که در خط حمله پرسپولیس بازی می کند و هنوز موفق به گلزنی برای این تیم نشده است. البته او زیاد می دود، می جنگد و پرس می کند، اما در مورد مهارت های فردی و تهاجمی، نشان نداده است که چگونه باید باشد. شیرزود در دقایق ابتدایی بازی پرسپولیس مقابل نفتا در آبادان حرکات خوبی داشت و با همان درخشش خفیف حتی در دربی تهران و بعد از آن هم ترمیم شد، اما شرایطش دقیقاً به گونه ای نیست که دلار برای انتقالش تمام شود. عدد توجیه می کند). آیا واقعاً مهاجمان ایرانی نمی توانند به خوبی تامیر باشند؟ چه چیزی بیشتر از مهدی عبدی یا حامد پاکدل دارد؟

به جوان اعتماد کنید

شاید تامیروف ازبکستان از این هفته شروع به گلزنی کند یا حتی هنان را برای ساختن آینده دفاعی پرسپولیس متحد کند. این خوش بینانه ترین تصویری است که می توانیم از آنها داشته باشیم اما با وجود آن این سوال پیش می آید که چرا چنین فرصتی برای آزمون و خطا، کسب تجربه و بهتر شدن و پختگی بیشتر در اختیار جوانان بومی و امیدهای پرسپولیس قرار نمی گیرد؟ چرا خارجی ها حق اشتباه و تحصیل احتمالی دارند اما جوانان ایرانی حق ندارند؟

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا