عمومی

قیمت ماکارونی و نظام حمایت اجتماعی

دولت‌های کشورهای توسعه‌یافته پایگاه‌های اطلاعاتی دقیقی در مورد وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانواده‌ها دارند، و هر چه نظام‌های سیاسی به «دولت رفاه» نزدیک‌تر باشند – مانند سوئد، نروژ و فنلاند – کیفیت، دقت و استفاده بالاتری دارند. پایگاه داده های آنها اطلاعات مربوط به درآمد، هزینه، وضعیت تحصیل، مالیات، دارایی، سلامت و غیره خانوارها در این پایگاه ها موجود است.

این پایگاه های اطلاعاتی در مورد وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانوارها، دولت را قادر می سازد تا حمایت اجتماعی هدفمند و هوشمندانه ای را از خانوارها و افراد ارائه دهد. هدفمندی است زیرا حمایت ها بر اساس سطح قوت ها و ضعف های اقتصادی و اجتماعی افراد است و اگر به خانوار یا فردی کمک یارانه ای یا غیر نقدی داده شود بر اساس حقوق است. او باهوش است زیرا می تواند تغییرات در زندگی یک فرد را توضیح دهد. شهروندی می تواند بر اثر تصادف، بیماری یا بیکاری تنزل یابد و به هر دلیلی می تواند به همان اندازه خوب یا بسیار خوب باشد. حمایت او در هر دو مورد باید هوشمندانه تغییر کند.

دولت وظیفه دارد رشد اقتصادی را تسهیل کند، روابط با دنیا را بهبود بخشد، فساد را از بین ببرد، سیاست های ضد تورمی را دنبال کند، ارزش پول ملی را حفظ کند و… اما وظیفه دارد نظام حمایت اجتماعی هدفمند و هوشمند را حفظ کند. این وظیفه ای است که چندین دهه به دولت ها هشدار داده شده اما نادیده گرفته شده است.

دولت – به ویژه دولتی که با هزینه ها شکسته شده و کسری بودجه اش باعث تورم های زنجیره ای به اقتصادهای ضعیف شده است – باید داده ها یا سیستم بحران اقتصادی و شوک، داده ها و سیستمی برای حمایت هدفمند و دسترسی هوشمند به گروه های آسیب پذیر ایجاد کند. . نیاز به چنین سیستمی امروزه بیش از هر زمان دیگری احساس می شود، در حال حاضر که گروه هایی از مردم ممکن است حتی به ماکارونی دسترسی نداشته باشند و لازم است حمایت های هدفمند در برابر سوء تغذیه صورت گیرد.

مهم این است که در این مملکت هر که بیهوده جاده می‌سازد، وسط پتروشیمی ویرانگر می‌سازد، در پایین‌ترین نقطه کویر، کارخانه فولاد می‌سازد، هر سازنده‌ای را خراب می‌کند، ژست می‌گیرد، می‌بیند و قدر می‌داند. و بالای سر می نشیند اما کسانی که به دنبال ایجاد سیستم های حاکمیتی لازم هستند – مانند پایگاه داده و یک سیستم حمایت اجتماعی هدفمند و هوشمند – نه دیده می شوند، نه قدردانی می شوند و نه در اوج می نشینند.

کار ایجاد چنین سامانه ای به نام «پایگاه رفاهی ایران (https://refahdb.mcls.gov.ir/)» در وزارت رفاه از سال 1392 آغاز شد. پایگاه داده شامل مجموعه ای از 50 منبع داده، 25 منبع داده کاملاً یکپارچه و یک ساختار اصلی با بیش از 60 جدول داده است. بیش از 3 میلیارد رکورد داده در پایگاه داده نهایی ذخیره و تجمیع شد. متأسفانه طراحان و مجریان این اثر چقدر جدی بودند، دیگرانی که باید اهمیت آن را برای نظام اجتماعی و توسعه قوه قضائیه پیگیری و درک می کردند، نسبت به آن بی تفاوت بودند. دولت فعلی تا به امروز حرفی از آن نزده است و وزیر رفاه اجتماعی ترجیح می دهد به جای کارهای اساسی، نمایش را اجرا کند.

ایجاد چنین پایگاهی و مشارکت دادن آن در سیاست گذاری و اجرا، نوعی سازوکار حاکمیتی است. متاسفانه در این کشور دولت به جای اصلاح و ایجاد سازوکارهای لازم برای حکمرانی خوب به دنبال سازنده است. نمایندگان مجلس به جای مطالبه سازوکارهایی به دنبال سازنده در حوزه انتخابیه خود هستند. قدرت دولت‌ها با تعداد نوارهایی که می‌شکنند سنجیده می‌شود، نه با ظرفیتی که برای حکومت‌داری درست ایجاد می‌کنند.

به طور خلاصه، اکنون که قیمت ماکارونی سه برابر شده و آینده مشخص نیست، تکمیل، هدف‌گذاری و بهبود «پایگاه رفاهی ایران» را جدی بگیرید و سعی کنید کشور را به داده‌های مورد نیاز برای ایجاد یک فضای اجتماعی مؤثر و کارآمد مجهز کنید. سیستم حفاظتی دست از پوپولیسم بردارید و خود را نشان دهید و برای حمایت از قیمت زخمی ماکارونی کاری که باید انجام دهید را انجام دهید. بیایید ما مردم خواستار ایجاد این سیستم حمایت اجتماعی باشیم.

* جامعه شناس

دکمه بازگشت به بالا