عمومی

گوگل دانایی است؟ – مجله تفریحی زیباروز

روز دیگر کامپیوترم را روشن کردم و شروع کردم به نوشتن گزارشی از جلسه چند ساعته ای که با یکی از اساتید علوم سیاسی محلی داشتم. به نظر می رسد نوشتن چنین گزارشی اصلا نیازی به مراجعه به اینترنت ندارد. داستان ساده است؛ خبرنگار به دیدار استاد دانشگاه رفت و شرحی از دیدار وی از جمله موضوعات مطرح شده در آن جلسه ارائه خواهد کرد. اما بعد از دو سه خط و زمانی که خواستم عنوان دقیق پایان نامه فوق لیسانس استاد فوق را که چند سال بعد در قالب کتاب منتشر شده بود بنویسم نیاز به اینترنت داشتم و طبیعی است که بیشترین ابزار قابل دسترس و در دسترس برای جستجو در اینترنت، گوگل معروف است. به دلیل مسدود شدن دسترسی به گوگل و عدم موفقیت در سایت های جستجوی ملی، نام آن کتاب را ذکر نکردم. اما این تازه شروع ماجرا بود. بیش از ده بار نتوانستم اطلاعات اضافی را پشت درب گوگل پیدا کنم که برای تصویری کامل از موضوع و همچنین آثار مکتوب و وقایع تاریخی و زمان وقوع آنها لازم بود.

صرف نظر از اینکه شاید یک روزنامه نگار بیشتر از یک شهروند معمولی بتواند از چنین جست و جوی اینترنتی بهره مند شود و صرف نظر از اینکه هرکس باید آماده باشد تا کار خود را بر اساس کار و توانایی خود سازماندهی کند اما اتکای همیشگی و بی بدیل به گوگل به عنوان یک موتور جستجو بسیار عجیب است. این نکته عجیب می تواند هشداری هم باشد زمانی که در کوچه ای با قطع دسترسی به اینترنت گیر کرده ایم. اگر بپذیریم که باهوش‌ترین ذهن‌ها در حرفه‌ای‌ترین ساختارها نیز مجبورند روزانه چند بار کلمات کلیدی خود را در گوگل جستجو کنند، بیایید فرض کنیم که دنیای بدون گوگل به وضوح مانند سرزمینی است که دانش در آن گیر کرده است. اما آیا گوگل واقعا دانش دارد؟

پاسخ به این سوال از چند منظر متفاوت است. به عنوان یک روزنامه نگار، نویسنده این سطور می تواند بیشتر در تمجید از گوگل بگوید تا مخالف آن. البته اگر انتقادی به گوگل وارد شود، ذاتی نیست، بلکه اتفاقی است. به زبان ساده، من حتی یک نقص در گوگل نمی شناسم و آن این است که ما را کوچکتر و ضعیف تر از آنچه واقعا هستیم نشان می دهد. اما نمایش جهل واقعی ما در مواجهه با عقل سلیم مجازی بیش از آن که تقصیر گوگل است، کارکرد آن است که می تواند روی هر کاربری متفاوت تاثیر بگذارد. بگذارید واضح تر توضیح دهم. بیش از یک بار اتفاق افتاده است که برای مثال برای جستجوی تاریخچه دانشکده حقوق و علوم سیاسی در گوگل، به صفحاتی هدایت شدم که اسامی برخی از محققان یا اساتید و مورخان مرتبط با موضوع مورد نظرم را مشاهده کردم. برای، و سپس با تماس با آنها در نهایت مقدار قابل توجهی از داده ها و حتی اسنادی را یافتم که مرا متقاعد کرد که لازم است نسخه جدیدی از گزارشی را که در مورد این دانشکده نوشتم ارائه دهم. در این موقعیت، گوگل در یک موقعیت مطلوب در یک موقعیت عقل نسبی در دهکده جهانی تعریف شده است، نه در یک موقعیت مطیع به عنوان عقل سلیم. بدیهی است که اگر زندگی بدون هوش کامل ممکن باشد، بدون هوش ارتباطی بی فایده است.

البته، همانطور که می توانید گوگل را به صورت استدلالی تحسین کنید، می توانید مخالف آن نیز صحبت کنید. بسیاری بر این باورند که اتکای بیش از حد به نقل قول و مراجعه مداوم به گوگل منجر به تنبلی و بیکاری حافظه و حتی ذهنیت ما می شود. این افراد بر این باورند که این کسب و کار مانند انتقال تمام دارایی ها و دارایی ها به حساب پس انداز و دست خالی بدون سرمایه است. ممکن است منتقدان بگویند مراجعه مداوم و بی وقفه به گوگل او را به ذهنی منفصل و فعال تبدیل کرده است که ذهن متصل ما را تنبل و حتی ناکارآمد کرده است. البته این جمله را می توان در مورد هر چیزی در زمانه ای که در آن زندگی می کنیم بیان کرد. به عنوان مثال، با ظهور گوشی های هوشمند، بدیهی است که دیگر هیچکس تعداد زیادی شماره تلفن آشنایان و دوستان خود را در حافظه خود ذخیره نخواهد کرد. جدا از مزایا و معایب این کار، آیا می توان گفت که گوشی هوشمند یکی از کارکردهای عقل ما را بر عهده گرفته است؟

امروز که دسترسی ما به گوگل مسدود شده است، می‌توانیم روزی را تصور کنیم که تلفن‌های هوشمند ما نتوانند شماره تماس دوستانمان و افراد بی‌شمار دیگری را که ارتباط آنها برای کار و زندگی ما ضروری است، در اختیار ما بگذارد. یا بدتر از آن، روزی که تمام هارد دیسک ها از بین می روند یا مراکز داده غیرفعال می شوند. در آن روز، شاید بتوانید بیشتر درباره این سوال فکر کنید که آیا گوگل (در اینجا فناوری) دانش ما بوده است یا خیر؟

6565

دکمه بازگشت به بالا